Individu

En niet het snijden doet zo’n pijn,
maar het afgescheiden zijn. *

Eigenlijk zijn bijna alle problemen waar cliënten mee komen terug te voeren op deze twee regels uit Vasalis’ gedicht. Linksom of rechtsom lijden zij aan gevoelens van afgescheidenheid. Zowel in EFT als in Zijnsorientatie wordt uitgegaan van een aangeboren talent voor verbondenheid. Op grond daarvan hoeft er, absoluut gezien, dus niets veranderd, verbeterd of opgelost te worden. Ontroerend zijn momenten waarin je dit gaat zien: hoe vastgelopen, ongelukkig, teleurgesteld, verkrampt en boos (lees: hoe afgescheiden) je je ook voelt, je talent voor verbondenheid is onaangetast. Iets in jou weet ook dat het anders, lichter en gelukkiger kan. Sterker nog: dit soort momenten heb je weleens meegemaakt. Het zijn meestal onverwachte, korte momenten. Bijvoorbeeld in de natuur, bij het horen van bepaalde muziek of het zien van een inspirerend kunstwerk.

Verbondenheid in het dagelijks leven

Zoals hierboven aangegeven, blijken de meeste psychische problemen  (of het nu is op het gebied van werk, liefde of vriendschap) dus uitdrukkingen of symptomen te zijn van iets anders: een gebrek aan verbondenheid. Hoe bedoel ik dat? Hierboven beweer ik immers dat je talent voor verbondenheid onaangetast is. Dat is ook zo. Het probleem is niet dat je onvoldoende talent voor verbondenheid zou hebben of dat het talent zelf beschadigd zou zijn. Het probleem is dat het onvoldoende tot ontwikkeling heeft kunnen komen.

Kennelijk heeft het je, in je jeugd, aan voldoende effectieve training en oefening ontbroken en was het ‘didactische’ klimaat ongunstig, dat wil zeggen onveilig. Hierdoor is je vermogen om je verbonden te weten, aangetast. Meestal gaat dit samen met het ontstaan van emotionele pijnplekken en een vertekening van het zelfbeeld en het beeld van ‘de ander’.

Vooral in het dagelijks leven en met name in situaties waarin afhankelijkheid een belangrijke rol speelt, eist dit alles haar tol.

 

* Regels uit Sotto voce van Vasalis (gepubliceerd in: Vergezichten en gezichten 1954)